Χαρούμενες καλοκαιρινές διακοπές

Χαρούμενες καλοκαιρινές διακοπές ή μάλλον οικογενειακές καλοκαιρινές διακοπές.Μετά απο 2 ολόκληρα χρόνια περίμενα πως και πως να φύγω απο την Αθήνα έστω και για αυτές τις 10 μέρες με τους γονείς μου.Οι οικογενειακές διακοπές είναι κάτι που είχα σταματήσει να κάνω εδώ και δεν θυμάμαι πόσα χρόνια γιατί πολύ απλά οι γονείς μου είναι ανυπόφοροι και για κάποιο περίεργο λόγο το θυμάμαι μετά όταν είμαι ήδη σε διακοπές μαζί τους.Φέτος δεν έιχα και πολλές επιλογές.Αν ήθελα να φύγω απο την Αθήνα θα έφευγα μαζι τους για το χωριό της μητέρας μου.
Επειδή εγώ αποφεύγω να οδηγώ σε μακρινα ταξίδια επέλεξα να πάμε με το τρένο.Με τόσο ωραίες αναμνήσεις που είχα απο τα παιδικά μου χρόνια που ταξιδεύαμε με τρένα δεν δίστασα καθόλου.Έκλεισα τα εισητήρια online.Φαίνεται πως είναι ο μόνος εκσυγχρονισμός του ΟΣΕ όμως γιατι περάσαμε μια μικρή οδύσσεια με τα πράγματα που δεν παίρνουν στις αποσκευές όπως τα παλιά καλά χρόνια και με το καρότσι που δεν χωρούσε πουθένα...Να προσθέσω και το οτι όλα τα βαγόνια είχαν το νούμερο 2 και τρέχαμε δεξιά κι αριστερά στην αποβάθρα μέχρι να βρούμε ποιο είναι πραγματικά το βαγόνι 2.Αντί λοιπόν να ανεβαίνεις κύριος στο τρένο έπρεπε να κουβαλάς όλες τις αποσκευές μαζι σου στο βαγόνι.Αν χωρούσαν καλώς αν δεν χωρούσαν δεν τους ενδιέφερε και πολύ...
 Όταν τελικά φτάσαμε στο χωριό και με πέτυχε μία γειτόνισσα έξω με τη μικρή άρχισε να με ρωτάει τι κάνουν όλοι κλπ.
 Τελικά με ρωτάει "Ηρθε και ο άντρας σου μαζί σας;"
 "Ορίστε;", απαντάω εγώ.
Με ξαναρωτάει συμπληρώνοντας οτι της είχε πει η μητέρα μου οτι είναι ναυτικός και λείπει συχνά. "Ορίστε;", σκέφτηκα απο μέσα μου και μάλλον το έδειξα κιόλας. "Όχι δεν ήρθε", της απάντησα και έφυγα κακήν κακώς.
Απο οτι φαίνεται η μητέρα μου πρόλαβε και με πάντρεψε χωρίς εγώ να έχω ιδέα.
Γυρίζοντας μετά στο σπίτι. "Είδα τη γειτόνισσα", είπα στη μητέρα μου.
"Τι κάνει;, μου απαντάει χαρούμενα.Εκνευριστικά χαρούμενα θα έλεγα.
"Με ρώτησε για τον άντρα μου.Αυτόν που δεν ήρθε επειδή είναι ναυτικός.Θυμάσαι;"
"Δε πιστεύω να της είπες καμία βλακεία οτι δεν είσαι παντρεμένη;Εδώ κουτσομπολεύομουν.Δε θα γίνουμε ρεζίλι εξαιτίας σου", συνέχισε ενώ εγώ είχα μείνει με ανοιχτό το στόμα.
Ξαφνικά πέρασαν μπρόστα απο τα μάτια μου σαν ταινία σκηνές που μου είχε κάνει όταν έμαθε οτι ήμουν έγκυος και δεν θα παντρευόμουν.Φράσεις του τύπου "Μόνο τον εαυτό σου σκέφτεσαι, τι θα πω στις φίλες μου" και άλλα τέτοια όμορφα.
"Δεν πρόκειται να αλλάξεις ποτέ Μαμά", μουρμούρησα και πήγα να πάρω ένα παυσίπονο γιατί μου είχαν σπάσει τα νεύρα(ή με μάτιασε η γρουσούζα γειτόνισσα). "Και πότε θα μου το έλεγες οτι έχεις πει ψέματα;Το ξέρεις οτι οι φίλες μου εδώ γνωρίζουν πως δεν έχω άντρα;Αν το μάθουν οι συγγενείς και φίλοι σου εδώ τι θα σκεφτούν;Χειρότερο δεν είναι αύτο;"
"Ε καλά θα στο έλεγα.Μόλις φτάσαμε.Πως κάνεις έτσι;Κακώς έδωσες αναφορά στις φίλες σου εδώ.Που θα έβλεπαν οτι δεν έχεις άντρα απο εδώ που μένουν;" Δε θυμάμαι τι άλλο είπε.Δεν μπορούσα να την ακούω άλλο και έφυγα απο το δωμάτιο.Τωρα τα σκέφτομαι εκνευρισμενη και παρολαυτά γελάω γιατί σε λίγο καιρό ανοίγουν τα σχολεία και κάθε χρόνο οι δασκάλοι μας έβαζαν να γράφουμε έκθεση με θέμα:"Πως πέρασα το καλοκαίρι στις διακοπές μου".Φαντάζομαι τι ωραίες οικογενειακές στιγμές διαβάζουν στις εκθέσεις των παιδιών.
'Εκθεση της Μαρίνας Ζ για τ καλοκαίρι 2015

Σήμερα που γιορτάζω

Σήμερα που γιορτάζω πήγα στη θάλασσα με τη μικρή.Το πρωτο μας μπανιο.Γιατί όλο ξυπνάμε το πρωί για να φυγούμε μία λογική ώρα απο το σπίτι και όλο σπίτι μένουμε.Σήμερα όμως τα καταφέραμε.Οτι θα ήταν κατόρθωμα το πρωινό ξύπνημα για να πάμε για μπάνιο δεν το είχα σκεφτεί
ποτέ.
Σήμερα κι αφού χθες κοιμηθήκαμε καλά(λέμε τώρα...ικανοποιητικά θα έλεγα καλύτερα) ετοιμαστήκαμε και απο τις 8 που ξυπνήσαμε φύγαμε απο το σπίτι στις 10!(Κάλλιο αργά παρά ποτέ).
Φτάσαμε στη παραλία.Μαμά και κόρη για μπάνιο μόνες μας.Τι γλυκό που ακούγεται.Αν εξαιρέσεις το οτι το καρότσι δεν προχωράει στην άμμο...Τέλος πάντων κακήν κακώς τα καταφέραμε και φτάσαμε στις ξαπλώστρες.
Βάζω αντιηλιακό στο παιδί τη ταίζω και μετά τη βάζω να κάτσει στην άμμουδια (έχοντας στο μυαλό μου πανευτηχή μωρά με φτυαράκια και κουβαδάκια που τρέχουν πάνω κάτω γελώντας).
Μέγα λάθος!Γιατί όπως φάνηκε τελικά η δική μου μπέμπα δεν ανήκει σ αυτή τη κατηγορία παιδιών αλλά στην άλλη τη σπάνια(που δεν ήξερα καν οτι υπάρχει) που δεν θέλουν να κάθονται στην άμμο.Συγκεκριμένα ούτε καν να πατάει πάνω σε άμμο.
Καθόμαστε λοιπόν κάτω απ την ομπρέλα στη ξαπλώστρα και οι δύο για να παίζει με το άδειο κουβαδάκι της εγώ ακόμα χωρίς αντηλιακό.Λέω δε βαριέσαι θα βάλω πριν μπούμε μέσα έτσι κι αλλιώς κάτω απο την ομπρέλα είμαι.Λάθος νούμερο 2!Μέχρι να βάλω αντηλιακό ένιωθα το δέρμα μου να με "τραβάει".Βάζω αντηλιακό έχω ήδη καεί...
Βάζω το καινούργιο μπικίνι στη μικρή και μπαίνουμε στο νερό.Ίδια αντίδραση με την άμμο!Μα πως γίνεται αυτό;Όλα τα μωράκια τρελαίνονται για θάλασσα και αμμουδιά.Το δικό μου γιατί κλαίει;
Βγαίνουμε ξανά έξω και μετά απο ένα χαρούμενο διάλειμμα
αρχίζει άλλος γύρος γκρίνιας.Κλάμα τωρα γιατί θέλει να κοιμηθεί.Την έχω αγκαλιά, έχουμε αλλάξει 20 θέσεις αλλά ακόμα κλαίει γιατί προφανώς δε βολεύεται για να κοιμηθεί ή ίσως και να μην θέλει καν να κοιμηθει.Στο μεταξύ έχουμε γίνει ρεζίλι και όλοι στη παραλία μας κοιταζουν με όχι και πολύ καλό ύφος θα έλεγα.
Τι κάνουμε τώρα;Φεύγουμε, σκέφτηκα.Απο την άλλη λέω και να φύγουμε μήπως θα κοιμηθεί;Το ίδιο θα είναι για το παιδί άρα γιατί να φύγουμε;Έμεινα κι επιτέλους κοιμήθηκε...για λίγο.Μέχρι που ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο μου.Σιγά μη με άφηνε να διαβάσω κιόλας στη θάλασσα!
Γυρίζω σπίτι το ασανσερ χαλασμένο(πάω 2 ορόφους με το καρότσι απο τις σκάλες....)

Η Μαμά ξέρει καλύτερα

Η Μαμά ξέρει καλύτερα.Ειλικρινά δε ξέρω πόσες φορές έχω ακούσει αυτή τη φράση απο τότε που η Μητέρα μου πήρε άδεια και ήρθε να μείνει εδώ.Η Μαμά ξέρει να κάνει καλύτερα τα πάντα.Το τάισμα, το άλλαγμα της πάνας, το νανούρισμα της μπέμπας...Όμως ποια είναι η Μαμά εδώ τελικά;Πως θα καταλάβει οτι εγώ είμαι η Μαμά της μπέμπας και εκείνη η Γιαγιά;

Όλα ξεκίνησαν απο ένα παράπονο που έκανα μία μέρα στη Μητέρα μου.

"Δεν θα προλάβω να έρθω αύριο το βράδυ μάλλον", μου είπε.

¨Μαμά δεν είναι ανάγκη να έρχεσαι τα βράδια.Έτσι κι αλλιώς δε βοηθάς πουθενά.Δε χρειάζομαι παρέα το βράδυ.Εγώ ξενυχτάω κι εσύ κοιμάσαι.Έλα κάποια άλλη στιγμή της μέρας αν θες".

Τι το ήθελα και το είπα;Θες απο τύψεις;Θες απο υποχρέωση;Απο τότε ανέλαβε full time δεύτερη Μαμά σε σημείο όλη μέρα να μην έχω κρατήσει ούτε για μια στιγμή τη μπέμπα αγκαλιά.Δεν προλαβαίνω να σηκώσω τη μπέμπα απο το κρεβατάκι της αφού με το που αρχίσει να μουρμουράει την έχει ήδη πάρει η Σούπερ Γιαγιά αγκαλιά.Και όταν σπάνια τύχαινει να την προλάβω εγώ μου τη ζητάει απαιτητικά γιατί εκείνη ξέρει καλύτερα να την ηρεμήσει λέει.
"Φυσικά αφού η Μαμά ξέρει καλύτερα", ήθελα να της πω αλλά λέω να μη τη στενοχωρήσω...Και απο τη στιγμή που έμαθε πως να χρησιμοποιεί το θερμαντήρα δεν τη προλαβαίνω ούτε στο τάισμα.

Η Μητέρα μου που όταν της είπα οτι είμαι έγκυος μόνο προξενιό δεν μου κανόνισε επειδή σκεφτόταν τι θα πούνε οι φίλες της.
"Μόνο τον εαυτό σου σκέφτεσαι", την άκουσα να μου λέει τότε με έκπληξη.Τώρα έχει τρελαθεί με τη μπέμπα και δεν ξεκολλάει απο το σπίτι μου.Δε μου έφτανε η κλεισούρα μου έχω και τη Μαμά μου να μου λέει τι να κάνω, γιατί να το κάνω και πως να το κάνω.Νιώθω σαν έφηβη που συγκατοικεί με τη Μαμά της και τη μικρή της αδελφούλα.Ακόμα και τώρα μπήκα στα κλεφτά στο ίντερνετ γιατί ένα μήνα που είναι εδώ έχει βάλει απαγορευτικό.Ευτυχώς που απο Δευτέρα τελειώνει η άδεια της και θα επανέλθουν όλα στο φυσιολογικό. Νιώθω κάπως περίεργα γιατί γυρίζοντας απο το μαιευτήριο ήμουν συνέχεια μόνη μου με τη μπέμπα και τώρα ξαφνικά σκέφτομαι πως θα τα κάνω όλα χωρίς βοήθεια.
"Όπως τα έκανες και πριν", λέω στον εαυτό μου.Τελικά η πολύ βοήθεια κάνει κακό.

Ξαναγύρισα! I 'm back!!

Μετά απο μία πολύ περίεργη φάση της ζωής μου και μία δύσκολη εγκυμοσύνη ξαναγύρισα.Γεμάτη τύψεις που παράτησα τελείως το μπλογκ μου.Αλλά τώρα I 'm back for good!!Και δεν είμαι μόνη έχω παρέα και τη μπέμπα μου κι αφού τώρα επιτέλους κοιμάται μπήκα να γράψω.Πριν κοιμηθώ κι εγώ...
Ξαναγύρισα λοιπόν!Καλως σας ξαναβρήκα!

Μιας και έλλειψα τόσο πολύ απο εδώ μέσα...

Μιας και έλλειψα τόσο πολύ απο εδώ μέσα κάνω ένα μικρό rewind.
Λίγο μετά που πέθανε η γατούλα μου κι αφού με πίεσαν οι φίλες μου να κάνω τεστ εγκυμοσύνης διαπίστωσα οτι δεν μπήκα πρόωρα στην εμμηνόπαυση και ούτε άλλαξε ο κύκλος μου απο τη στενοχώρια αλλά πως είμαι έγκυος(!).Αυτό βέβαια ήταν πού περίεργο και αναπάντεχο δεδομένου οτι δεν είχα κάνει σεξ χωρίς προφύλαξη γι αυτό και με το ζόρι πήγα και αγόρασα το τεστ.
Πεταμένα λεφτά, σκέφτηκα.

Καλά Χριστούγεννα!

Διάφορα περίεργα μου συνέβησαν όσο καιρό έκανα αποτοξίνωση απο το ίντερνετ.Κατά συνέπεια και απο εδώ...
Σήμερα μου έκανε δώρο η Μητέρα μου μία ραπτομηχανή (παρόλο που είμαι άσχετη και που προβλέπεται να παραμείνω έτσι...).
Πέρασα τα Χριστούγεννα στο σπίτι των γονιών μου (αναγκαίο κακό).Τώρα που είμαι ξαπλωμένη στο μονό παιδικό μου κρεβάτι σκέφτομαι πόσο τραγικό μπορεί να είναι το να είσαι 30+ και να κοιμάσαι στο παιδικό σου κρεβάτι.Είναι σαν να περνάω ένα είδος παρατεταμένης εφηβείας με τη διαφορά οτι δεν είμαι ερωτευμένη με τον γόη του σχολείου και δεν έχω άγχος για το αυριανό διαγώνισμα.
Στο σπίτι έχω ένα καινούργιο γατάκι για παρέα και σε λίγους μήνες όπως ανακάλυψα παραδόξως θα έχω κι άλλη παρέα...

Δεύτερη βδομάδα που γυρίζω σε άδειο σπίτι

Δεύτερη βδομάδα που γυρίζω σε άδειο σπίτι.Ακόμα και μετά απο τόσες μέρες νομίζω οτι απο κάπου θα ξεπροβάλλει η Λάρα να με κοιτάξει με τα πονηρά της ματάκια και να πηδήξει στην αγκαλιά μου.Όμως δεν θα το ξανακάνει... και μετά απο 2 βδομάδες βαριάς θλίψης αρχίζω να το παίρνω απόφαση.
Εννιά χρόνια περάσαμε μαζί και το μόνο που με παρηγορεί είναι οτι έζησε μία όμορφη ζωή κι έφυγε ήρεμα στον ύπνο της.Τώρα φαντάζομαι θα βρίσκεται στον γατοπαράδεισο περικυκλωμένη απο λιγουδιές με ψάρι και κοτόπουλο.Καημένη Λάρα!Ίσως αν δεν ήσουν τόσο χοντρή να ζούσες και περισσότερο ποιος ξέρει...
Η Χρύσα μου λέει να πάρω άλλη γάτουλα αλλά εγώ δεν θέλω κάποια άλλη γατούλα.Θέλω τη δική μου!Το ίδιο μου λέει και ο Μάρκος.Έτσι τσακώθηκα και με το Μάρκο και με τη Χρύσα που νομίζουν οτι μπορείς να αντικαταστήσεις κάποιον έτσι απλά.
Μέσα σε όλο αυτό κι επειδή δεν άντεχω να μένω σε άδειο σπίτι, κι αφού έχω τσακωθεί με όλους αποφάσισα αύριο να πάω στους δικούς μου για 3-4
μέρες.Ελπίζω να μην το μετανιώσω.
Καλό ταξίδι Λάρα!

Γιούπι!Πήρα βραβείο!

Γιούπι!Πήρα βραβείο!Να ευχαριστήσω πολύ τη Χριστίνα που μου έδωσε το Unpaixtable Award.

 http://www.all4blogs.gr/arthra/unpaixtable-blogger-award

 

The Rules of the #unpaixtable Award:

• Στην αρχή της ανάρτησης σου πες μας από ποιον έλαβες το βραβείο και βάλε σύνδεσμο προς το blog του!
• Επ! μην βαριέσαι ! Απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις ...
• Οι έξι ερωτήσεις είναι πάντοτε ίδιες, ενώ η έβδομη συντάσσεται από τον unpaixtable και απευθύνεται στους επόμενους
• Πρότεινε πέντε άτομα για να λάβουν το βραβείο και βάλε σύνδεσμο προς τα ιστολόγια τους.
• Στο τέλος του post απηύθυνε την πιο unpaixtable ερώτηση σου...στους bloggers που προτείνεις!
• Και μην ξεχνάς  κάτω από την εικόνα με το σήμα του βραβείου βάλε link που οδηγεί στην ανάρτηση (http://www.all4blogs.gr/arthra/unpaixtable-blogger-award) Όταν το κάνεις... give a shout to all4blogs διότι θα σε προσθέσει στην λίστα με τους συμμετέχοντες (link back)

Οι ερωτήσεις και οι απαντήσεις μου

1.Intro (όνομα, τοποθεσία, ζώδιο, blog platform) 
Με λένε Μαρίνα μένω στην Αθήνα είμαι καρκίνος και χρησιμοποιώ το blogger.

2.Ποιο είναι το moto του blog σου;Αν δεν έχεις σκέψου ένα τώρα.
Χμμμ...Δεν έχω.Θα χρησιμοποιήσω αυτό που έχω βάλει πάνω πάνω στο blog μου.
Save your heart for someone who cares.

3.Αν το blogging ήταν παιδικό παιχνίδι, ποιο θα ήταν και γιατί;
 Το κρυφτό.

4. Όταν θα γίνω διάσημος blogger θα...(συμπλήρωσε τη φράση).
Θα γίνω διάσημη blogger ποτέ;;;

5.Κάνε φίρμα την λιγότερο δημοφιλή ανάρτηση σου.
Είναι αυτή  http://a-blog-marina.blogspot.gr/2013/07/9.html
αλλά πάει πακέτο με αυτή http://a-blog-marina.blogspot.gr/2013/07/blog-post_22.html Ενώ οι άλλες μιλάμε τις έχει διαβάσει όλη η υφήλιος...χαχαχχαχα

6.Ποια κατηγορία ιστολογίων, θα ήθελες να αφανίσεις απο τη blog-όσφαιρα και γιατί;
Χμμ...Καμία.Υπάρχει χώρος για όλους.Οτι δεν μ'αρέσει απλά δεν το διαβάζω... 

7.Ποια χώρα-πόλη θεωρείς ιδανική για να ζεις;(Ερώτηση απο Χριστίνα)
Τώρα είμαι σε μία φάση που μόλις γύρισα απο Στοκχόλμη.Νομίζω οτι είναι ιδανικό μέρος για να ζεις.Αν δεν έχεις πρόβλημα με τη μαυρίλα του χειμώνα φυσικά.

Η δική μου ερώτηση για τους επόμενους είναι: Τι είδους blogs σ' αρέσει να διαβάζεις;

Θα δώσω το βραβείο στους:
Στην Εύα απο το evasbits.blogspot.gr 
Στην Αθηνά απο το sigatabga.blogspot.gr 
Στη Nosyparker απο το pleximata.blogspot.gr
Στη Νίκη απο το nikiad.blogspot.gr/
Στην Koueen απο το www.koueen.com 

"Άργησες"

"Άργησες", είπε η Μητέρα μου μόλις μπήκα μέσα.
Θέε μου άρχισε απο τώρα η μουρμούρα(!), σκέφτηκα.
"Έπρεπε να είχες έρθει απο χθες.Παραλίγο και θα έχανες το ραντεβού με την κομμώτρια.Έφη απο εδώ η κόρη μου", με σύστησε η Μητέρα μου στην κυρία που είχε έρθει για το χτένισμα."Άντε να δούμε πως θα σε σουλουπώσουμε για το βράδυ.Τι θα φορέσεις;", με ρώτησε ανοίγοντας τον σάκο μου.
Κάπως έτσι όμορφα ξεκίνησε η Κυριακή που είχαμε τον γάμο...Κι αφού μου έφτιαξαν ένα μαλλί "κάπως" και φόρεσα οτι μου είχε αγοράσει η Μητέρα μου σκέφτηκα πως δεν θα μπορούσε να συμβεί τίποτα χειρότερο εκείνη τη μέρα.
Μόλις φτάσαμε η Μητέρα μου δεν έχασε λεπτό.Σαν καλή προξενήτρα μαζί με τη Θεία με (ξανά)σύστησαν στον Βασίλη που ούτε και θυμόμουν απο παλιότερα.
"Ο Βασίλης είναι στο πολεμικό ναυτικό", μου είπε.
Μάλιστα σκέφτηκα.Μόνιμη δουλειά...Να γιατί αρέσει στη Μητέρα μου...Τον κοίταξα απο πάνω μέχρι κάτω.Δεν ελεγε και τίποτα.Αλλά είναι φυσικό αφού αρέσει στη Μητέρα μου και τη Θεία μου τι θα ήταν;Ο Μπραντ Πιτ;
Μετά τον μαραθώνιο της γαμοβάφτισης έπρεπε να πάμε στο τραπέζι.Φυσικά εντελώς τυχαία δίπλα μου καθόταν ο Βασίλης.Η Μητέρα και η Θεία είχαν φροντίσει γι αυτό...Πέρασα όλο το βράδυ δίπλα του, προσποιήθηκα πως δεν ξέρω να χορέψω γιατί ήθελε να χορέψουμε μαζί και απλά προσπαθούσα να τον αγνοώ διακριτικά.
"Ωραίος γάμος", είπε κάποια στιγμή.
Έκανα οτι δεν άκουσα.
"Πως τα περνάς;", ρώτησε.
"Καλά.Εντάξει γάμος είναι πως να τα περνάω;", τον κοίταξα με ύφος που έλεγε άσε μας ρε άνθρωπε μου.Δεν το πιστεύω οτι έβαλε τη μάνα του να κάνει ολόκληρη διαδικασία για να κάτσει δίπλα μου στο τραπέζι.Πότε θα περάσει η ώρα επιτέλους να γυρίσω σπίτι μου;
Η Μητέρα μου γυρνούσε συνέχεια και μου έκανε νοήματα να σηκωθώ να χορέψω λες και είμασταν σε κανένα πανηγύρι της εποχής της γιαγιάς μου που χόρευαν οι κοπέλες για να βρούνε γαμπρό και 4-5 φορές ήρθε ο Θείος μου στο τραπέζι να με ρωτήσει τι κάνω γιατί δεν παντρεύτηκα ακόμα και πότε θα με παντρέψουν εμένα επιτέλους.Εσένα τι σε νοιάζει;Ήθελα πολύ να του πω αλλά χαμογέλασα και δεν είπα τίποτα.Πως μπορούν και γίνονται τόσο αδιάκριτοι;Τους ρώτησα εγώ ποτέ κάθε πότε κάνουν σεξ;Ουφ.Ελπίζω να κάνω πολύ καιρό να τους ξαναδώ.

Γύρισα το Σάββατο

Γύρισα το Σάββατο αργά το βράδυ με ένα επιπλέον σακ βουαγιάζ με τα ψώνια μου.
Πέταξα τους σάκους στο πάτωμα δίπλα στη πόρτα και αγκάλιασα τη Λάρα που μου νιαούριζε με παράπονο.Η καημένη τόσο καιρό είχε μείνει μόνη της.Ευτυχώς περνούσε η Φιλιώ και της έβαζε φαγητό και νερό.
Χαλάρωσα στον καναπέ για λίγο.Θυμήθηκα οτι δεν είχα ειδοποιήσει τον Μάρκο τι ώρα ακριβώς θα γυρνούσα αφού έχασα την προγραμματισμένη μου πτήση μετά απο αμέριμνες βόλτες διαρκείας στο αεροδρόμιο.Σήκωσα το ακουστικό και πήρα το νούμερο του Μάρκου.Ακούστηκε το αυτόματο μήνυμα της τηλεφωνικής εταιρείας.
Τέλεια!Πάλι κόπηκε το τηλέφωνο, σκέφτηκα.

Είναι σχεδόν απίθανο...

Είναι σχεδόν απίθανο να χωρέσουν όλα αυτά τα ρούχα, σκέφτηκα κοιτάζοντας το βουνό με τα ρούχα που είχα μαζέψει πάνω στο κρεβάτι.Θα τα φορέσω όλα αυτά ή τσάμπα τα φορτώνομαι;Όμως για κάθε περίσταση χρειάζομαι και διαφορετικά ρούχα.Και δεν μπορώ κάθε φορά που θα βγαίνω να φοράω τα ίδια.
Πάνω που στρίμωχνα στη δεύτερη βαλίτσα όλα τα αγαπημένα μου ρούχα και οτι καινούργιο είχα αγοράσει για να πάρω μαζί μου  πρόσεξα οτι κάτι είχα ξεχάσει.

Σε μεγάλη κρίση ηλικίας

Σε μεγάλη κρίση ηλικίας μετά το χθεσινό ξενύχτι.Ξύπνησα στις 3 και τέταρτο.Ο Μάρκος είχε φύγει νωρίτερα (δόξα το Θεό!) γιατι είχε συνάντηση με τους κολλητούς του.Το κεφάλι μου πήγαινε να σπάσει!Έδιωξα τη Λάρα απο τα πόδια μου και σηκώθηκα.Πήρα ένα παυσίπονο και κοιτάχτηκα στο καθρέφτη.Πάλι κοιμήθηκα με το μακιγιάζ...Τα μάτια μου μουτζουρωμένα απο το μολύβι και τη μάσκαρα.Απο κάτω μαύροι κύκλοι και μετά πρόσεξα...Τι είναι αυτές οι γραμμές στα μάγουλα μου;Θεε μου!Είμαι σαν τον Φρεντ Φλίνστοουν!

Φαίνεται οτι τα πράγματα πάνε καλά

Φαίνεται οτι τα πράγματα πάνε καλά.Με τον Μάρκο είμαστε σχεδόν κάθε μέρα μαζί.Μήπως παραπάνε καλά τα πράγματα;
Χθες πήγαμε σινεμά και είδαμε το conjuring.Με άντεξε σε όλη τη διάρκεια της ταινίας ακόμα και στη σκηνή του εξορκισμού που πραγματικά μου φάνηκε ατελείωτη...Δε θυμάμαι να έχω στρεσαριστεί τόσο πολύ ξανά σε ταινία εκτός απο τότε που είχαμε πάει με έναν φίλο να δούμε τον αντίχριστο.

Όλη τη βδομάδα το σκεφτόμουν

Όλη τη βδομάδα το σκεφτόμουν.Να πάω ή μήπως να μην πάω;Υποτίθεται οτι θα πήγαινα συνοδευόμενη απο τον καταπληκτικό - φανταστικό μου φίλο.Μετά όμως υποτίθεται οτι χώρισα (φανταστικά πάλι).Και τι να κάνω;Να πάω μόνη μου αποκλείεται.Δεν θα πήγαινα ποτέ στο γάμο του πρώην μου μόνη σαν καμία απελπισμένη γεροντοκόρη που η μοναδική της ευκαιρία να γνωρίσει γαμπρό είναι να πηγαίνει σε γάμους, βαφτίσια και κηδείες!Έπρεπε οπωσδήποτε να βρω κάποιον να έρθει μαζί μου.Και φυσικά θα φορούσα κάτι πολύ σέξι και θα έδειχνα απόλυτα ευχαριστημένη απο τη ζωή μου.

Γιούπι!!!

Γιούπι!!!Ο μαστολόγος λέει δεν έχω τίποτα.Ή μάλλον μου βρήκε...οτι έχω άγχος...Και δηλαδή πως θα έπρεπε να είχα πάει χαρούμενη και χαλαρή;
Τέλος πάντων με μάλωσε που δεν είχα ξανακάνει υπέρηχο και μου είπε να ξανακάνω σε ένα χρόνο.Μα καλά ο γυναικολόγος καψόνια μου κάνει;
Κι αφού τον πήρα τηλέφωνο να τον ενημερώσω οτι όλα είναι οκ ξεκίνησα ένα ένα τα τηλεφώνηματα για να ενημερώσω τους φίλους μου που ήταν stand by.
Ουφ!Πάει κι αυτό πέρασε.Πάω το γιορτάσω με ένα γλυκάκι.Ρολάκι cinnabon λιγουρεύομαι!

Απαίσια νύχτα...

Απαίσια νύχτα...και απόγευμα θα έλεγα αφού πέρασα κυριολεκτικά όλο το απόγευμα μιλώντας στο τηλέφωνο με τη Χρύσα και τη Φιλιώ λέγοντας συνέχεια τα ίδια και τα ίδια προσπαθόντας να με καθησυχάσουν.Όλη τη νύχτα δεν κοιμήθηκα και σκεφτόμουν οτι πιθανό και απίθανο σενάριο περνούσε απο το μυαλό μου.Πάντως και χωρίς στήθος μια χαρά θα ήμουν.Σιγά..(ένα απο τα σενάρια...).

Σηκώθηκα απο το κρεβάτι βαριεστημένα.Ήταν πολύ νωρίς.Έβαλα στη Λάρα να φάει κι έφτιαξα έναν καφέ.Ετοιμάστηκα, έφτιαξα ακόμα έναν καφέ για το δρόμο κι έφυγα να πάρω το λεωφορείο.

Με τόσες απεργίες

Με τόσες απεργίες αυτές τις μέρες είχα μία φοβία οτι δεν θα έχει συγκοινωνίες.Είχα και ραντεβού με το γυναικολόγο σήμερα.Για ένα μήνα μετά μου έκλεισε ραντεβού...Ποιος ξέρει πότε θα μου έκλεινε άλλο αν το έχανα.

Τελικά κι αφού πήρα και άδεια απο τη δουλειά ξεκίνησα χαρούμενη για το γιατρό.Μετά θα πήγαινα και για ψώνια μάλλον.Ίσως και για έκτακτο καφεδάκι της τελευταίας στιγμής.

Μόνο μην έχει κλείσει κανένας δρόμος και μείνω με την  όρεξη, έλεγα απο μέσα μου.Κάτι για τη μεσογείων είχε πάρει το αυτί μου κι αν δεν την έχουν ανοίξει μέχρι να περάσω απο εκεί σωθήκαμε.Μπαίνω στο λεωφορείο, περνάμε τη Μεσογείων, όλα καλά.Σε λίγο λέει ο οδηγός "Δε θα στρίψουμε θα πάω ευθεία".

Ήμουνα τόσο απασχολημένη

Ήμουνα τόσο απασχολημένη με το να οργανώνω και να σκέφτομαι τις φθινοπωρινές μου διακοπές που δεν έκανα τίποτα άλλο όταν ήμουν στο σπίτι απο το να μιλάω γι' αυτό στο τηλέφωνο με τη Χρύσα και την Κατερίνα και να χαζεύω στο ίντερνετ.Ώσπου σήμερα το απόγευμα συνειδητοποίησα οτι δεν έχω ποτήρι για καφέ...Κοίταξα τον πάγκο της κουζίνας.Όλα τα ποτήρια του καφέ ήταν στη σειρά δίπλα απο το νεροχύτη.Χμμμ...άραγε στις πόσες μέρες πιάνει μούχλα ο καφές;

Πίσω στο γραφείο

Πίσω στο γραφείο.Εδώ και καιρό δηλαδή απλά σήμερα γύρισε η Κάργια στη δουλειά.Με μαύρισμα γύφτισσας κι ένα χαμόγελο μέχρι τ' αυτιά...Πρώτη φορά βλέπω άνθρωπο τόσο χαρούμενο που γυρίζει στη δουλειά.Γυρνούσε απο γραφείο σε γραφείο με το iphone στο χέρι δείχνοντας άπειρες φωτογραφίες με εκείνη και τον φίλο της σε επίσης άπειρες πόζες.Για να την αποφύγω έκανα πως είχα πέσει με τα μούτρα στη δουλειά.Είχα κολλήσει το πρόσωπο μου στην οθόνη όταν την άκουσα να απευθύνεται σε μένα.

"Μαρίνα!Τι κάνεις εκεί;Θα στραβωθείς."

Επιτέλους σπίτι μόνη μου

Ουφφ!Επιτέλους σπίτι μόνη μου, σκέφτηκα μόλις μπήκα στο σπίτι.Θα ορκιζόμουνα οτι το μεταφορικό μου μέσο προς και απο το χωριό δεν ήταν λεωφορείο...αλλά χρονομηχανή.Πρέπει να με μετέφερε εκεί κοντά στο 1995 που ήμουν 15 χρονών.Είναι πολύ περίεργο αλλά κάθε φορά που περνάω χρόνο με τους γονείς μου αισθάνομαι σαν 15χρονη χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα οτι ξανανιώνω κιόλας.